تجربههای «ایران» راهی کوتاه و کمهزینه برای «افغانستان»!

تجربههای «ایران»راهی کوتاه و کمهزینه برای «افغانستان»!

(مروری بر کتابِجامعهشناسی خودمانی)

علیشاه ظریفی

منتشرشده در روزنامۀ عصر نو

گاهی با خود میگویم: «اگرایران همسایهای همزبان و همدین و همفرهنگِ ما نمیبود، ما چقدر «زمان» و«هزینه» مصرف میکردیم تا اینهمه تجربههای علوم انسانی، علوم طبی، علوم سیاسی،تکنالوژی، و... که از طریق کتابهای ایرانی وارد افغانستان میشوند، بهدست میآوردیم؟»و گاهی هم این پرسش به ذهنم میگردد: «اگر یک آدمِ متعصب، که نقشِ اجرایی را درکشور عزیز ما افغانستان دارد، بر این همه تجربههای آماده و قابل درسترسْ خطِ بطلان بکشد وبگوید که خودش میخواهد اینها را در افغانستان تجربه کند، چقدر «زمان» و «پول» راضایع خواهد کرد؟» پاسخِ این پرسشها را بهخواننده واگذار میکنم، و پاسخِ خودم این است که: «به باور من، نظر به مشترکاتزبانی، دینی و فرهنگیای که با جمهوری اسلامی ایران داریم، اکثریتِ تجربههایایران از آغاز جمهوری اسلامی تا امروز، شدیداً به درد جامعۀ امروزی ما میخورد وراهی کوتاه و کمهزینه برای کشور عزیز ما افغانستان خواهد بود. اما اکثریتِ تجربههایکشورهای غربی (با حفظ استثنا) برای افغانستانِ فقیر، با آنکه خیلی گران تمام میشود،جنبۀ کاربردی و سوددهیاش به جامعه خیلی کم است.»

حرف دل...